’T Wônder ván Lômm, blijft een wonder!

Inmiddels zijn we een jaar verder, een turbulent jaar waarin het Wonder van Lomm mij veel heeft gebracht. Ik leerde dat ik het heerlijk vind om op het podium te staan, en wellicht nog de belangrijkste, hoe leuk het is om te schrijven. Schrijven over dingen die soms zo gewoon lijken maar zo bijzonder zijn door de inzet van vrijwilligers, enthousiastelingen en experts. Bedankt wonder van Lomm, je blijft voor mij een wonder!

Terug in de tijd, zondag 9 oktober was onze laatste voorstelling na een innige, fantastische, chaotische, vreemde, liefdevolle periode.

Mijn beleving met ‘Het wonder van Lomm”:

Ik pak een bakje Ben&Jerry’s ijs uit de diepvries en ineens valt me op dat de buurvrouw de dranghekken voor ons huis weer heeft opgeruimd. De vriendschapsuitnodigingen op Facebook zijn inmiddels ook drastisch afgenomen en de eerste deserteurs in onze app-groep zijn bekend. Mijn ster-allures worden ingeleverd voor realiteitszin na het afsluiten van ’t Wônder ván Lômm.

En een wonder was het! Ik geloof dat ik in de vier dagen en vijf voorstellingen verliefd geworden ben. Nee, niet zoals op mijn man en kinderen, maar op alle deelnemers een klein stukje.

Ik sluit de diepvries en loop onze keuken in denkend aan Roel Verheggen. Er waren momenten, meer dan een paar zelfs, dat ik het vertrouwen niet had, Roel wel, hij zag het met een grijns op zijn gezicht voor zich. De spreuk; ” Als je loslaat heb je twee handen vrij’ schiet door mijn hoofd. “Toch jammer dat hij aan de verkeerde kant van de maas woont”.

Ik pak uit de la een lepel. Misschien vreemd maar de lepel herinnert mij aan onze dirigent Christiaan. “Lepel”, kun je van voor naar achter lezen en dan klopt het woord nog. Christiaan kent de muziek, instrumenten en muzikanten van voor naar achter en het klopt altijd.

Ik plof op de bank, shit de deksel wil niet los. De vastberadenheid van het dekseltje lijkt op onze oer-Lommse Joop. Hij wist behoorlijk wat mensen binnen en buiten zijn familie te mobiliseren. Zelfs Frans Pollux bleef niet onaangetast.
Het eigenwijze dekseltje laat los, het romige ijs lacht me toe, een brede lach, net als die van Ria, Ria het hart, ik vind haar super, super, super, super!

De samenstelling van het ijs lijkt net zo perfect als ons team. De spelers zijn de koekjes, het ijs de harmonie, de beker iedereen die alles bij elkaar houdt. Daar waar wij als spelers de complimenten kregen waren het vaak anderen die meer credit verdienden, zeker de harmonie. Buiten dat ze maanden langer gerepeteerd hebben, 2,5 uur stil moesten zitten per voorstelling waren ze ook nog actief in de meest uiteenlopende werkgroepen. Hun muziek heeft mij echt meerdere malen ontroerd.

Maar ook iedereen achter het podium; de kappers die net te veel lol erin hadden om mij dat vreselijkste pruikje op te zetten. De visagisten, altijd een goed en gezellig begin en ook als er niets te schminken viel. En natuurlijk de lieve dames van kleding die zelfs ter plekken hun eigen kledingstukken afstonden.
De bühnemensen, blijven lachen al stond je voor de 10de keer in de weg. Souffleurs en taalexperts die geduldig bleven. Licht en geluid waarbij Output voor input zorgden door af te sluiten met een ietwat gênant dansoptreden. De ideale vrouw Marion heeft de boel gelukkig goed onder controle gehouden. Over ideale partner gesproken, die hadden wij op deze volgeboekte dagen geloof ik allemaal, als steun in het publiek en om thuis de boel draaiend te houden. Op lokatie deden de poetsploegen en barploegen dit, met de laatste groep had ik een haat liefde verhouding, ’s nachts hield ik van ze, en ’s morgens…….tja.

En dan last but not least mijn collega-acteurs, wat loopt er in Lomm talent, met zang, toneel en humor rond. Geen moment was saai en ook op jullie ben ik allemaal een beetje verliefd geworden. Diva’s blijken geen bitches te zijn, oudjes zijn niet saai, vals wordt liefdevol, en stille wateren blijken wonderen te kunnen verrichten. Met heimwee denk ik aan onze laatste avond waarbij wij de liedjes op onze eigen manier herhaald hebben, samen dansten en afscheid namen na een onhandige groepsknuffel met Kwazel als middelpunt.

Met een diepe zucht neem ik een hapje van mijn Ben&Jerry’s ijs. Is dit nu liefdesverdriet? …….. Nee Joh! Het is een fantastisch excuus om deze bak ijs leeg te eten!
Ik kijk nog eens naar de nu zo rustige straat voor ons huis………wat is het toch heerlijk om op deze ervaring een beetje verliefd te zijn!

Groepsknuffel Anke, en ook in 2017 nog steeds een beetje verliefd

One thought on “’T Wônder ván Lômm, blijft een wonder!

  1. “Alweer jaar voorbij.” Dat denk je als je dit stukje leest. Leuk om even terug in de tijd te gaan.
    Als bezoeker van “Het wonder van Lomm” ervaar je het hele gebeuren natuurlijk anders dan wanneer je ergens in het hele wonder een active rol hebt.
    Maar ook wij hebben genoten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.