Het ontstaan van mijn passie door een onderzoeker met een kleine pik

Mijn moeder had een typisch gezicht, net als twee andere zussen en haar enige broer. In het gezin van vijf kinderen hadden er vier Steinert myotone dystrofie, een zeldzame maar erfelijke ziekte. Na mijn geboorte kwam de Steindert aan het licht en werd mijn moeders familielijn stapsgewijs opgeroepen voor onderzoek.

Het confronteerendste moment was niet toen ze door onderzoek het slechte nieuws kregen, nee dat was het moment dat ze alle vijf in de wachtkamer op een rij naast elkaar zaten. Een jonge ambitieuze onderzoeker, die waarschijnlijk een kleine pik had ging bij ze staan en wees met zijn vinger; “jij , jij , jij en jij hebt het, jij niet”. Helaas had deze sociaal gehandicapte onderzoeker gelijk en baseerde zijn uitspraak op uiterlijke kenmerken waar mijn familie voor die tijd nooit een waarde aan had gegeven.

Mijn familie bleek de grootste Steinderd familie te zijn die er in het onderzoek van 1992 is onderzocht. Wij kinderen werden niet onderzocht, wij waren volgens onze ouders en dokters nog te jong voor dit inzicht. Tot mijn 16de heb ik me afgevraagd of ik ook in een rolstoel terecht zou komen, waarop mijn moeder mij gerust stelde; “maak je geen zorgen, je hebt de uiterlijke kenmerken niet”. En dat klopte, ik had geen diepliggende ogen, ondanks dat ik iedereen de sokken uit de schoenen kletste kon ik mijn mond goed sluiten en ik had een lekker vol lijf met een dikke kont. De vraag bleef wel een echte mindfuck, want bij kramp in mijn kuit schoten er verontruste gedachtes door mijn hoofd ondertussen, zoals ik nu weet, dit gewoon kramp was. Niets aan het handje, uhhh beentje dus.

Op mijn 16de besloot ik dat het tijd werd voor duidelijkheid, als het voor mij niet weggelegd is om kinderen te krijgen wil ik dit nu weten en niet op het moment dat ik eraan ga beginnen. De dokter in het ziekenhuis vond me wijs genoeg en ik ging het onderzoek in om een aantal weken later een telefoontje te krijgen met het nieuws dat de uitslag negatief was……. Tringgggg: “Met Anke, ….Wat negatief?” “Ja negatief, bent u niet blij?”. “Uh, oh, ik heb het niet?”. “Nee, en je bent ook geen drager”. “Oh, oké, fijn, bedankt voor het telefoontje”….. “Mam!”. “Ja Anke?”. “Ik heb het niet!”. “Zei ik toch al kind, je hebt de uiterlijke kenmerken niet”.

Ik ben opgegroeid met het idee dat men dingen kan zien aan iemand zijn uiterlijk, niets bijzonders, in mijn beleving was en is dit gewoon zo. Later toen ik als leerkracht in het speciaal onderwijs werkzaam was begon ik pas patronen te zien. Patronen die de ervaren leerkrachten onbewust al jaren zagen waardoor ze binnen enkele seconden wisten hoe ze met een nieuwe leerling en zijn of haar problematiek om moesten gaan. Ik kon me daar enorm over verbazen, hoe kan dit?
In 2013 kwam ik out of de bleu een reclamefolder tegen voor een cursusdag over gezichten lezen, of wel gelaatkunde. Ik had het idee dat ik de goudpot achter de regenboog had gevonden: “Wat! Er zijn mensen die hiervoor geleerd hebben!” Dit was het begin van mijn traject tot face-profiler. Mijn moeder heeft deze stap niet meer mee mogen maken, hoe mooi zou het zijn om samen met haar de “jonge onderzoeker” te gaan bedanken dat hij met zijn gebrek aan tact een kettingreactie heeft gecreëerd waardoor ik nu dit mooie werk doe en uitdraag.

Och wie weet, misschien leest hij mijn blog wel, dus bij deze: Dankjewel sociaal gehandicapte onderzoeker met je kleine pik en mocht je jouw EQ willen verhogen dan heb ik nog wel een leuke workshop voor je.

Anke

One thought on “Het ontstaan van mijn passie door een onderzoeker met een kleine pik

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.