ERVAN-NEMENS

Elk jaar worden er rond deze tijd diverse voornemens gemaakt. Voornemens die mensen vaak niet waarmaken omdat oude patronen ons onbewust nog te veel opbrengen. In de NLP noemen wij dit secondairy gain. Een doel dat je wilt behalen maar niet lukt omdat het je “meer” opbrengt om het niet te doen dan wel te doen. Je wilt bijvoorbeeld vaker fietsend naar je werk, maar het gemak om in de ochtend meer tijd te hebben wint van je voornemen om te fietsen. Ons onderbewuste is daarnaast ook nog eens duizenden keren sneller dan ons bewuste. Een deel van ons wat we soms eens naar de afkickkliniek zouden moeten slepen want ons onderbewuste is verslaafd aan zichzelf en herhaling, herhaling, herhaling, herhaling. Samengevat is het dus best een pittige klus om daadwerkelijk iets in je systeem en vaste patronen te veranderen.

Voornemens heeft de klank om iets aan jezelf te verbeteren. Iets aan jou is niet goed genoeg. Je wilt je ‘secondairy gain’ uitdagen voor een duel om zo je levensstijl, gewoonte of eigenschappen te veranderen. Maar wat als je nu eens stopt met jezelf af te zeiken, maar dingen gaat voornemen waarbij je jouw kwaliteiten versterkt? Als je dingen gaat voornemen waar je van moet lachen, dingen die je gelukkig maken. Zou dat niet veel beter werken? Juist positieve emoties geven ons leven kwaliteit, sterker nog, gelukkige mensen hebben minder last van stress en hebben hogere levensverwachtingen.

Ik heb hier vorig jaar dus over na zitten denken. Hoe kun je alle voornemens schrappen en jezelf bewapenen met positiviteit. Het liefst zo veel mogelijk zodat wanneer je op het slagveld oog in oog komt te staan met je ‘secondairy gain’ jij jezelf goed kunt bewapenen voor de overwinning. En ik heb de oplossing gevonden! ERVANNEMENS!

Geen voornemens maar ERVANNEMENS.Dingen die je blij maken, dingen die je energie geven, dingen die niet moeten, maar mogen. Dingen die te gek voor woorden zijn, maar waar we wel hard om kunnen lachen of ontzettend van kunnen genieten. Dingen die ons verrijken en inspireren.

Dus lieve mensen maak het leven leuk, maak er op jouw manier een feestje van. Bewapen jezelf met geluk, blijdschap en mooie herinneringen. Maak dat waar je goed in bent, waar je blij van wordt sterker. Probeer eens wat nieuws en bedenk dit jaar minimaal drie ERVANNEMENS die jouw leven extra leuk maken.

Fijne Feestdagen en een mooi 2019, dat al jouw ERVANNEMENS uit mogen komen!

 

Tikkie, jij bent hem! Spelend netwerken

Als ondernemer wil je jezelf graag zichtbaar maken en dat doe je niet alleen op sociaal media. Begin van de week deed ik een oproep naar netwerkorganisaties hier in de regio en ik kreeg zeer bruikbare tips. Zo bruikbaar dat ik vandaag mijn glimlach aantrok om in Venlo mezelf in het netwerkgebruis te werpen.

Vol goede moed stapte ik bij Venlo on Ice de horecaruimte in. Een pop-up ruimte met Gezellige Kerstsfeer en uitzicht op de ijsbaan. Er kwamen mensen binnen die vanuit de koude buitenlucht hun weg baande naar de kapstok. Vrij ontactisch stond ik als barrière tussen deze kapstok en de deuropening. Ik kreeg wel een hand, maar het oogcontact was veelal op oude bekenden of de kapstok gericht.

Ooit las ik een artikel dat je de meeste conversaties maakt bij de bar, daar waar men de bestellingen doet. Eerlijk is eerlijk, bij de bar voel ik me ook het meest op mijn gemak. Dus….op naar de bar (zonder moed in te drinken). Nieuwe mensen kwamen binnen en zonder hun weg naar de kapstok te blokkeren ontstonden er een aantal informele vriendelijke gesprekken.

Onze gastheer en organisator deden kort het woord. Mooi om erachter te komen hoeveel inzet er nodig is om onze kinderen een onvergetelijke herinnering op de ijsbaan te bezorgen. Ik verwacht dat veel mensen niet beseffen welke investering van bedrijven en vrijwilligers achter dit initiatief schuilt.

Tijdens het verhaal dwaalde mijn ogen af naar de kinderen die nu botsend en klotsend over het ijs hun beste schaatsje voorzette. Mijn gedachten ging terug in de tijd toen ik als docent met hen mee schaatste. Tenminste als er voor mij een oranje dolfijn als schaatsondersteuning vrij was. Even zou ik willen dat ik met de kinderen kon ruilen. Lekker schaatsend door en met elkaar, lachen, vallen, spelen……. spelen! Dat is het! Kan ik niet netwerkend spelen! Voordat de tent staat vriendjes maken. Met z’n allen tikkertje en als we elkaar tikken vertellen we kort wat we doen en wat we voor elkaar kunnen betekenen. ‘Ja!’ dat is de oplossing! Het mooie van nog klein zijn is dat je met handen en voeten jezelf duidelijk kunt maken, laat dit nu toch mijn expertise zijn als lichaamstaaltrainer. Het komt dan ook allemaal vast goed. Ik verheug me op de volgende netwerkbijeenkomst en ik beloof dat ik de kapstok niet zal barricaderen (pinkyswear). En als je mij graag beter wilt leren kennen stel ik mezelf graag aan je voor: “Ik ben Anke Lommen…. Tikkie jij bent hem!

 

Hoe hoog is jouw wenkbrauw?

 

Aan kinderen kunnen we van alles zien. Zij zijn puurder en staan dichter bij hun blauwdruk dan dat wij volwassen doen. Wij zijn door de jaren heen gemodelleerd en hebben ons aangepast aan dat wat wij denken wenselijk gedrag is. Best bijzonder als je erover denkt, want hoe zou je zijn als je in een ander gezin of zelfs land geboren zou worden? In mijn lessen kom ik met regelmaat mensen tegen die een negatieve nasmaak er op na houden als we het hebben over bepaalde karaktereigenschappen. Erg jammer, want zoals het leven is, heeft elk kenmerk zijn voor- en nadelen.

Vandaag wil ik jullie graag iets meegeven over de hoogte van de wenkbrauw. De twee prachtige haarbosjes boven je ogen vertellen meer dan dat je denkt. Hoge wenkbrauwen hebben de titel; “Formeel”. Met formeel bedoelen wij kinderen die hun ouders voorop laten lopen bij nieuwe gebeurtenissen of zelfs zich achter hen verschuilen. De kinderen die langs de kant van een feest gaan staan om alles te observeren om zo eerst een eerste indruk te maken. Is de indruk gemaakt, dan gaan deze personen net als de informele mensen ook op in het feestgedruis. Kinderen met hoge wenkbrauwen kijken liever eerst even de kat uit de boom. Een eigenschap die compenserende en belemmerende kenmerken heeft. Heb jij een kind of ben je zelf iemand met hoge wenkbrauwen (er past een oog of meer tussen je oog en wenkbrauw)? Lees dan eens onderstaande tekst die uit de module; Face-profiling Kids komt.

Let op: bij het profileren van personen kijken we naar meerdere kenmerken. De totale indruk geeft pas een kloppend model. Face-profiling is een observatiemiddel, geen veroordelingsmiddel.

Compenserend:

Ik kijk eerst voordat ik ergens op afstap.

Ik ben selectief in het maken van vrienden.

Ik geef de ander ruimte.

 

Belemmerend:

Ik kijk liever eerst de kat uit de boom.

Ik klap dicht als de kennismaking te snel gaat.

Ik stap niet snel af op anderen kinderen af.

Ik kom afstandelijk over.

 

Voor de ander:

Als mijn wenkbrauwen omhoog gaan wil ik graag iets meer afstand. Ik laat alleen mensen toe die ik vertrouw. Laat mij de eerste stap tot toenadering nemen. Ik wil zelf beslissen wanneer ik mee doe, geef me de tijd om rond te kijken. Hoe hoger mijn wenkbrauwen hoe meer afstand ik nodig heb om nieuwe situaties in te schatten. Ik wil liever niet door “onbekenden” aangeraakt worden.

 

Tips voor het kind:

Ontloop nieuwe situaties niet, doe het samen. Het is niet erg om soms eerst de kat uit de boom te kijken. Geef een hand als je jezelf voorstelt, zo kun je ook invloed hebben op de afstand.

Levens- en liefdesenergie

In het lezen van mensen gebruiken we naast de uiterlijke vormen de energie die iemand uitstraalt.

Carl Huter ontdekte vijf verschillende levenskrachten die onze uitstraling vorm geven. Een van deze energieën wordt de ‘Helioda’ genoemd, het klinkt niet alleen mooi maar staat ook bekend als de ‘levens- & liefdesenergie’. Sommige mensen kennen deze straling onder namen zoals Prana (joga), de Chi (Chinese geneeskunst) of Ki, (Reiki).

Er wordt wel eens gezegd; “je straalt” helemaal”. En ja, inderdaad, je kunt echt stralen, zeker bij mensen met een dunne huid zie je vaak de Helioda letterlijk door hun huid stralen. Deze prachtige energie zien we ook vaak terug in de ogen. De ogen twinkelen dan zonder dat de lichtinval hier iets mee te maken heeft. Mensen met deze twinkeling trekken dikwijls ook anderen mensen aan, want wie houdt er nu niet van mensen die liefdes- en levensenergie uitstralen?

Wil je meer weten over deze energieën? Volg de workshop; face-profiling basics.

button-2155595_1280

 

 

HELP mijn telefoon de ziektewet uit!

Het laatste jaar was geen gemakkelijk jaar voor Samsy. Steeds meer App-groepen vroegen hem om zich toe te voegen waardoor zijn intern geheugen met regelmaat overliep. December werd het hem allemaal te veel. Halverwege (met mijn verjaardag) mopperde hij dat hij te veel productiewerk moest leveren en een persoonlijkere aanpak miste. Met nieuwjaar ging het helemaal mis, op alle groepen stroomde gestandaardiseerd afbeeldingen en teksten binnen. Samy werd woedend heet dat zelfs de sport-App-groepen massaal elkaar gelukkig nieuwjaar gingen wensen. Je raadt het al, Samsy heeft een burn-out.

Om Samsy te helpen heb ik een stappenplan met hem opgesteld, zouden de app-groepen hier rekening mee willen houden zodat hij zich snel weer kan herstellen?

Alvast bedankt, ook namens Samsy

Waarom doen we zo graag dingen die niet mogen?

Dingen die niet mogen zijn vaak net iets leuker, spelen met de lievelingsknuffel van je broer, stiekem een stukje chocola, een net geverfd bankje aanraken of vrijen op een plek waar dit eigenlijk niet hoort. Het ging al mis bij Eva omdat ze niet van de verboden vrucht kon afblijven. Niet erg hoor, sterker nog, wij houden zelfs van ondeugende mensen en kinderen. De twinkeling in de ogen, de glimlach en houding die hier bij hoort trekt ons aan en nodigt ons zelfs uit om mee te doen.

De vraag is alleen hoe komt het dat wij dit doen? Waarom kunnen we deze kriebels in onze vingers, in onze buik niet weerstaan, waarom is het zo ontzettend heerlijk om een beetje stout te zijn?

  • Als iets niet mag krijg je vaak het gevoel dat je een stukje vrijheid ontnomen wordt, je krijgt de behoefte om controle te nemen om het juist wel te doen.
  • Onze gedachten gaan juist naar dat wat niet mag, denk maar eens 5 minuten niet aan een witte beer.
  • Uit nieuwsgierigheid. Om dingen die niet mogen hangt een mysterie, zal mijn broer het merken? Is de verf echt nat? Word ik echt niet betrapt?
  • Drang naar dopamine. Dopamine zorgt voor een geluksgevoel. Wetenschapper Helen Fischer zegt dat dopamine toeneemt als je langer moet wachten tot je verlangen vervuld wordt. Dat is bijvoorbeeld ook waarom je chocola gaat eten als je eigenlijk aan het diëten bent.

De verboden vrucht smaakt dus gewoon veel beter dan een normale appel. Ik ben wel voorstander van soms dingen doen die “niet” mogen, zorg er echter wel voor dat jij of iemand anders er geen vervelende nasmaak aan over houdt.

Anke Lommen

Bron: www.businessinsider.com

Ervannemens voor 2018

Elk jaar neem ik me voor geen voornemens te nemen en dat is best hypocriet want ook dat is een voornemen. Weet je wat ik zo lastig vind? De helft van de wereld gooit met voornemens waarvan ik me afvraag of ze goed voor de persoon zijn en of ze ook echt worden bedacht door de persoon. Lastig hoor; doelen stellen houdt je op de route, maar buiten de lijntjes kleuren is ook heel erg leuk.

Persoonlijk heb ik moeite met het idee dat ik iets aan mezelf MOET gaan verbeteren; gezonder eten, rustiger aan doen, stoppen met…… noem het maar op. Het woord “MOET” is een toverwoord waarmee ik in een punker (alias peuter) stampvoetend op ‘the Cure’ verander. Ik krijg de kriebels van argumenten als: ‘Het is altijd zo geweest, iedereen doet het, omdat het hoort, omdat we dat ooit hebben afgesproken’. Onzin toch! Wat mijn betreft vette kul, want niets is altijd zo geweest, afspraken hebben ook een houdbaarheidsdatum en nog de belangrijkste, een kuddedier zal nooit leren vliegen (denk daar maar eens even over na).

Ook dit jaar was ik van plan om geen voornemens te nemen, maar wat blijkt? Als niet-voor-nemer hoor je gewoon bij de andere helft. Ik heb hier dus over na zitten denken. Hoe kan ik door buiten de lijntjes te kleuren doelen behalen dan toch leuk maken? Hoe kan ik dingen bedenken die niet moeten, maar mogen, dingen die het leven van mij en de mensen om mij heen leuker maken? Dingen die te gek voor woorden zijn, maar waar we wel hard om kunnen lachen of ontzettend van kunnen genieten. Dingen die ons verrijken en inspireren. Laten we het geen voornemens maar ERVANNEMENS noemen.

Dit zijn mijn ervannemens voor 2018:

  • Een regenworm immiteren (CHECK! zie foto)
  • Schrijven
  • Onder de tafel eten met mijn man en kinderen
  • Inspirerende mensen om me heen
  • Spelen
  • Vreemde vragen stellen en beantwoorden (Heeft u nog knakworstthee?)
  • Meer bekendheid geven aan Jonge mantelzorgers
  • Holbewoners praten met iemand op straat
  • De foto’s van de shoot delen met de lieve modellen
  • Samen groeien met BLIK
  • Kickboksen
  • Netwerken
  • Voor een groep mensen spreken
  • ‘En’ zeggen
  • Hotelletje alleen met mijn man
  • Dagje toeren in een Volkswagenbus
  • Flexplekken ontdekken
  • Naar London
  • ‘Ervannemens’ wordt opgenomen in de Dikke van Dale
En jij? Heb jij ook ervannemens? Laat eens een reactie achter of spreek me eens aan op straat (mag ook in holbewoners)
Liefs Anke Lommen

 

 

 

 

Kinderen van chronische of langdurig zieke ouder(s)

Ik was altijd trots op mijn survival-kid die ik opbouwde toen ik nog een kind was. Daar waar anderen prinsesjes of brandweermannen wilde zijn veranderde ik een heuse Inspecteer gadget. Tot recent was ik vooral trots op mijn gogo-gadget-arms, en laten we eerlijk zijn, dat hoedje stond me ook enig.

Laats kwam ik erachter dat niet ik maar mijn nichtje Penny de misdaden van Dr. Claw oplost. Je komt tot het besef dat je gadgets lang niet zo waardevol zijn als dat je dacht.

Bijzonder hoe je vasthoudt aan gadgets die je leerde als kind. Ik groeide op met een moeder met een spierziekte. De eerste vakantie dat de rolstoel meeging weet ik nog goed, we speelde er mee, maar de blik in de mensen om ons heen veranderde. Hoe ouder ik werd, hoe vaker de stoel erbij was en voor ik de basisschool verliet had mijn moeder een scootmobiel waarmee ze naar school kwam. Ze kwam regelmatig om met ons te lezen en ze maakte jaren lang de schoolkalender. Mijn moeder was lief en wilde helpen, iets wat ik nu zie, maar als kind schaamde ik me voor haar. Ik zag dat ze anders was en als ik daar niet aan dacht waren er wel kinderen op school die grappen over haar eigenaardigheden maakte waar ze zelf niets aan kon doen. Iets wat mij van binnen woedend maakte. Mijn moeder had ook veel slaap nodig waardoor ik in de laatste jaren van de basisschool regelmatig alleen opstond. Ik was trots op mijn zelfstandigheid en kon het ook goed alleen, ik had niemand nodig om mijn brood te smeren. Het alleen zijn gaf mij vrijheid, het hield het tempo erin, ik hoefde geen rekening te houden met.

Patronen ontstaan in de kindertijd, maar zijn er dan meer dr Gadgets en is Dr Claw dan een chronische ziekte? Ik heb gezocht, maar kon niets vinden met uitzondering van KOPP-kinderen (Kinderen van ouders met psychiatrische problematiek) het heeft overlap omdat een chronische fysieke ziekte vaak ook mentaal zeer ingrijpend is en psychiatrische problemen ook chronisch kunnen zijn. Toch is er een verschil, juist omdat het niet psychiatrisch is wordt in mijn beleving de invloed op de kinderen in het gezin onderschat. Waarom is er niets voor kinderen met chronisch of langdurig zieke ouders? Ik kan me zo voorstellen dat lotgenoten als kind of nu als volwassen ook wel eens struggelen met:

  • Je vindt dat je altijd sterk moet zijn, moeite met slachtoffer-rol
  • Jezelf willen afzonderen van het gezin om spanningen te ontlopen
  • Eenzaam
  • Je kunt met een groot schuldgevoel rondlopen omdat je niet aan de verwachtingen voldeed
  • Jezelf wegcijferen
  • Zeer zelfstandig
  • Niet zeuren over eigen problemen omdat je ouder het zwaarder heeft
  • Je mag niet verdrietig zijn over dingen die je misloopt omdat de ouder er niets aan kan doen.
  • Taken overnemen waarvan je op latere leeftijd achter komt dat deze niet zo “normaal” waren als je dacht
  • Je bekeken voelen en soms zelfs schamen in het gezelschap van je ouder
  • Verstoorde kind-ouder-relatie
  • Angsten gebonden aan het ziektebeeld

Mijn Dr Gadget installatie probeer ik nu te her programmeren. Ik voel nu dat het niet uit maakt of je jouw boterham volledig zelfstandig kunt smeren. Het gaat erom dat je hem niet alleen op hoeft te eten en best iemand mag vragen de boter door te geven.

Ik ben er echt van overtuigd dat deze kinderen extra ondersteuning moeten krijgen, juist omdat ze zich wegcijferen. Is er nazorg? Zijn er organisaties die deze kinderen al een stem geven? Hoe kunnen wij hen helpen? Hoe kunnen we elkaar helpen? Wie herkent zichzelf in dit verhaal?

Hoor graag van jullie, liefs Anke Lommen

 

 

Azijn-pissers & Pipi-Langkous

Tegenwoordig lijkt het alsof iedereen ruzie maakt met de tijd. De minuten huppelen in de dag voorbij en lachen je uit als je op het einde van de dag er achter komt dat jouw planning niet af is. In mijzelf en mijn omgeving zie ik dat mensen regelmatig de race verliezen, soms zelfs met als gevolg een burn-out. Een burn-out is in mijn beleving een knap staaltje emotietraining, een bootcamp met jezelf waar de meeste om mij heen na herstel van blessures en spierpijn, fitter en gespierder uitkomen dan dat ze waren, gelukkig maar.

De start met BLIK en in toewerking naar de foto-shoot was geweldig, maar ook stressvol. Ik heb het uiterste van mijn emoties gevraagd, er werd gerekt en gestrekt, ook als ze moe waren.  Deze periode zou je bijna kunnen vergelijken met trouwen gaan. Er moet veel geregeld worden, een strakke planning, passie, spanning, liefde, en op de dag zelf is het waanzinnig genieten! De shoot was vorige week en de spanning is aan het zakken, ik slaap weer rustiger en ben trots op het resultaat. Maar goed die verdomde Azijnpissers!

Stress maakt je prikkelbaar en kan je slechtste ik naar boven halen. Je reageert overdreven op een paar schoenen die in de weg staan of over een opmerking die iemand maakt. Er zit in mijn beleving overigens duidelijk een verschil in je grenzen aangeven en Azijn-pissen. Bij Azijn-pissen zou je je af moeten vragen of het wel nodig is en wat nu eigenlijk echt het probleem is. Bij drukte en spanning word ik niet alleen een geprikkelde azijn-pisser maar ook een vergeetachtige, ik keer in mezelf en vergeet dan te vaak mijn achterdeur af te sluiten waardoor mijn Azijn-pisser ongevraagd een surprice-party in mijn hoofd organiseert met al zijn “azijn-pis-vrienden”. Heel irritant, ook voor mijn omgeving.

Uit onderzoek is gebleken dat wij de mimiek van de mensen om ons heen kopiëren, vervolgens roepen deze gezichtsuitdrukkingen ook de daarbij behorende emoties op. De vraag is dus wanneer er continu Azijn-pissers om je heen zijn of dit ook echt aan hen ligt? Maar er is meer, stel je veranderd door een burn-out, wat doet jouw omgeving? Een persoon die altijd ‘ja’ zei en nu de kracht heeft om meer voor zichzelf te kiezen zal hier van profiteren maar ook weerstand krijgen. Zijn of haar eigen Azijn-pissers houden namelijk niet van veranderingen en voor de chronische-Azijn-pissers zal een contactverbod aangevraagd moeten worden. Even voor de duidelijkheid, wij kennen allemaal wel een chronische-Azijn-pisser, Brigitte Kaandorp schreef er een liedje over met de titel; ik heb een heel zwaar leven, luister er maar eens naar dan begrijp je precies wat ik bedoel. Dit zijn de mensen waarbij je het vijfde wiel aan de wagen bent omdat zij zo’n innige liefdesrelatie met hun zelfmedelijden hebben. Mensen die blijven tappen van de energie van anderen om hun wagen aan het lopen te houden.

Vroeger had ik nooit zo’n last van mijn Azijn-pisser, ik voelde me er wel comfortabel bij, zeker in de omgang met andere Azijn-pissers. Heerlijk lekker bij een treinstoring samen zeuren. Een paar maanden geleden ben ik echter uit die trein gestapt om eens op het perron te kijken. “Weet je wie ik tegen kwam? Pipi Langkous!” We gaven elkaar een hand en vanaf dat moment ben ik aan het Pipi-Langkous-sen (zou gewoon een werkwoord moeten zijn), Een van haar lijfspreuken is; “Ik heb het nog nooit gedaan dus ik denk wel dat ik het kan”, nou Pipi, dat denk ik ook en dus stap ik elke nieuwe ervaring met die gedachten in, soms wat nonchalant, maar met vertrouwen dat het goed komt.

Nu zijn we allemaal wel eens een Azijn-pisser, zeker als de tijd ons blijft uitlachen en zijn middelvinger uitsteekt na een drukke week. Achteraf zijn we meestal niet trots erop als we onze pisser meenemen en schaam ik me zelfs een beetje voor die stinkerd. In veel gevallen beseffen we te laat dat we aan het Azijn-pissen zijn.  Laats zei iemand, ‘ik heb geen zin in gezeik, ik wil gewoon genieten’. Een mooi doel denk ik zo, dus vanaf vandaag doe ik mijn Azijn-pisser een luier om en bel ik Pipi voor een afspraak. Een middag paarden tillen en zonder schaamte mijn aap vlooien lijkt me een heerlijk idee. En laten we een code-woord afspreken, als iemand ‘Pipi’ zegt dan weten we van elkaar dat we over onnodige dingen aan het zeuren zijn, want uiteindelijk wil niemand toch die Azijn-pisser zijn?

 

Anke Lommen

’T Wônder ván Lômm, blijft een wonder!

Inmiddels zijn we een jaar verder, een turbulent jaar waarin het Wonder van Lomm mij veel heeft gebracht. Ik leerde dat ik het heerlijk vind om op het podium te staan, en wellicht nog de belangrijkste, hoe leuk het is om te schrijven. Schrijven over dingen die soms zo gewoon lijken maar zo bijzonder zijn door de inzet van vrijwilligers, enthousiastelingen en experts. Bedankt wonder van Lomm, je blijft voor mij een wonder!

Terug in de tijd, zondag 9 oktober was onze laatste voorstelling na een innige, fantastische, chaotische, vreemde, liefdevolle periode.

Mijn beleving met ‘Het wonder van Lomm”:

Ik pak een bakje Ben&Jerry’s ijs uit de diepvries en ineens valt me op dat de buurvrouw de dranghekken voor ons huis weer heeft opgeruimd. De vriendschapsuitnodigingen op Facebook zijn inmiddels ook drastisch afgenomen en de eerste deserteurs in onze app-groep zijn bekend. Mijn ster-allures worden ingeleverd voor realiteitszin na het afsluiten van ’t Wônder ván Lômm.

En een wonder was het! Ik geloof dat ik in de vier dagen en vijf voorstellingen verliefd geworden ben. Nee, niet zoals op mijn man en kinderen, maar op alle deelnemers een klein stukje.

Ik sluit de diepvries en loop onze keuken in denkend aan Roel Verheggen. Er waren momenten, meer dan een paar zelfs, dat ik het vertrouwen niet had, Roel wel, hij zag het met een grijns op zijn gezicht voor zich. De spreuk; ” Als je loslaat heb je twee handen vrij’ schiet door mijn hoofd. “Toch jammer dat hij aan de verkeerde kant van de maas woont”.

Ik pak uit de la een lepel. Misschien vreemd maar de lepel herinnert mij aan onze dirigent Christiaan. “Lepel”, kun je van voor naar achter lezen en dan klopt het woord nog. Christiaan kent de muziek, instrumenten en muzikanten van voor naar achter en het klopt altijd.

Ik plof op de bank, shit de deksel wil niet los. De vastberadenheid van het dekseltje lijkt op onze oer-Lommse Joop. Hij wist behoorlijk wat mensen binnen en buiten zijn familie te mobiliseren. Zelfs Frans Pollux bleef niet onaangetast.
Het eigenwijze dekseltje laat los, het romige ijs lacht me toe, een brede lach, net als die van Ria, Ria het hart, ik vind haar super, super, super, super!

De samenstelling van het ijs lijkt net zo perfect als ons team. De spelers zijn de koekjes, het ijs de harmonie, de beker iedereen die alles bij elkaar houdt. Daar waar wij als spelers de complimenten kregen waren het vaak anderen die meer credit verdienden, zeker de harmonie. Buiten dat ze maanden langer gerepeteerd hebben, 2,5 uur stil moesten zitten per voorstelling waren ze ook nog actief in de meest uiteenlopende werkgroepen. Hun muziek heeft mij echt meerdere malen ontroerd.

Maar ook iedereen achter het podium; de kappers die net te veel lol erin hadden om mij dat vreselijkste pruikje op te zetten. De visagisten, altijd een goed en gezellig begin en ook als er niets te schminken viel. En natuurlijk de lieve dames van kleding die zelfs ter plekken hun eigen kledingstukken afstonden.
De bühnemensen, blijven lachen al stond je voor de 10de keer in de weg. Souffleurs en taalexperts die geduldig bleven. Licht en geluid waarbij Output voor input zorgden door af te sluiten met een ietwat gênant dansoptreden. De ideale vrouw Marion heeft de boel gelukkig goed onder controle gehouden. Over ideale partner gesproken, die hadden wij op deze volgeboekte dagen geloof ik allemaal, als steun in het publiek en om thuis de boel draaiend te houden. Op lokatie deden de poetsploegen en barploegen dit, met de laatste groep had ik een haat liefde verhouding, ’s nachts hield ik van ze, en ’s morgens…….tja.

En dan last but not least mijn collega-acteurs, wat loopt er in Lomm talent, met zang, toneel en humor rond. Geen moment was saai en ook op jullie ben ik allemaal een beetje verliefd geworden. Diva’s blijken geen bitches te zijn, oudjes zijn niet saai, vals wordt liefdevol, en stille wateren blijken wonderen te kunnen verrichten. Met heimwee denk ik aan onze laatste avond waarbij wij de liedjes op onze eigen manier herhaald hebben, samen dansten en afscheid namen na een onhandige groepsknuffel met Kwazel als middelpunt.

Met een diepe zucht neem ik een hapje van mijn Ben&Jerry’s ijs. Is dit nu liefdesverdriet? …….. Nee Joh! Het is een fantastisch excuus om deze bak ijs leeg te eten!
Ik kijk nog eens naar de nu zo rustige straat voor ons huis………wat is het toch heerlijk om op deze ervaring een beetje verliefd te zijn!

Groepsknuffel Anke, en ook in 2017 nog steeds een beetje verliefd